Mój wyjazd do Torunia był typowym weekendowym wypadem. Cieszę się jednak, że z wielu innych propozycji spędzenia wolnego czasu, wybrałem właśnie to miasto. Uważam, że dwa, trzy dni intensywnego zwiedzania powinny przeciętnemu turyście wystarczyć, aby w dużym stopniu zapoznać się najciekawszymi atrakcjami, które proponuje mu miasto.

Żołnierski nocleg
Zwykle to, gdzie śpię, było dla mnie sprawą drugorzędną. Nocleg był jedynie miejscem, do którego wracało się na krótki czas, żeby zregenerować siły po atrakcjach dnia. Teraz nocleg był atrakcją samą w sobie. Wszystko za sprawą Fortu IV – dawnej pruskiej twierdzy. Została ona zaadaptowana na miejsce, gdzie turysta nie tylko może się przespać, ale także wczuć się w rolę XIX-wiecznego pruskiego żołnierza, którego życie toczyło się w dość surowych warunkach. W takich też warunkach toczy się tam życie XXI-wiecznego turysty. Co jest oczywiście zaletą.

Żołnierskiego życia można zasmakować szczególnie w pokojach wieloosobowych, które zostały urządzone na koszarową modłę. Moc atrakcji jest także na zewnątrz. Strzelanie z łuku, wiatrówki czy zjazd na linie nad fosą to tylko niektóre z nich. Kompleks ma w ofercie także obóz survivalowy, który z pewnością jest dobrym pomysłem na różnego rodzaju integracje. Osobiście polecam nocne zwiedzanie fortu z przewodnikiem. W ciągu ponadgodzinnego obchodu po terenie twierdzy można dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy, a i atmosfera jest niezwykła, gdyż organizatorzy wyposażają uczestników w pochodnie. Zatem, jak nocleg w Toruniu, to tylko tam – nie dość, że się w miarę wyśpicie, to i będzie co wspominać.

Z przydatnych informacji mogę dodać, że twierdza znajduje się na obrzeżach miasta, zatem, żeby szybko i sprawnie dostać się w okolice starówki, najlepiej wybrać się do Torunia autem.

Gotycki duch
Gdy już zasmakujemy żołnierskiej musztry, obowiązkowo należy udać się na Stare Miasto. Stanowi ono główny cel podróży. I słusznie, bo jest niezwykle urokliwe. Uznanie budzi jego wielkość i różnorodność stylów architektonicznych. Chociaż, oczywiście, króluje gotyk. I to właśnie gotycki charakter miasta stał się główną przyczyną wpisania go na Światową Listę Dziedzictwa UNESCO.

Cieszy to, że miasto dobrze wykorzystuje swój unikalny charakter, a widać to choćby w haśle promującym Toruń: „Gotyk na dotyk”. Toruń jest drugim po Krakowie polskim miastem, które może poszczycić się największym oryginalnym gotyckim zespołem architektonicznym. Zachował się on w prawie nienaruszonym stanie od czasów Kopernika. Do najznakomitszych budowli utrzymanych w tym stylu należy XIII-wieczny staromiejski Ratusz. Stanowi on jedno z najwybitniejszych osiągnięć średniowiecznej architektury mieszczańskiej w Europie. Był dumą miasta i świadczył o jego ekonomicznej potędze jako ośrodka hanzeatyckiego. Obecnie znajduje się w nim muzeum, którego zbiory są dowodem dawnej świetności miasta.

Na uwagę zasługują też wykonane z czerwonej cegły kościoły – Mariacki, zaliczany do trzech największych kościołów w północnej Polsce, katedra św. Jana z drugim największym dzwonem w Polsce, siedmiotonowym Tuba Dei czy wyróżniający się detalami architektonicznymi – kościół św. Jakuba. Ze świeckich budynków oprócz ratusza warto zobaczyć XIV-wieczną Krzywą Wieżę. Jest to najbardziej znana toruńska baszta, która na skutek niestabilnego gruntu odchyliła się od pierwotnego poziomu o 146 centymetrów, przy 15 metrach wysokości. Jedną z piękniejszych kamienic jest zaś Dwór Artusa, którego współczesna, neobarokowa forma pochodzi z XIX wieku, jednak bezpośrednio nawiązuje do starego dworu z XIV wieku. Zwiedzić należy także ruiny zamku krzyżackiego z połowy XIII wieku, w podziemiach których znajduje się Muzeum Zamku.

Pośród tych wszystkich świadków historii życie towarzyskie, przynajmniej w weekendy, toczy się do późnej nocy. Toruń oferuje nam mnóstwo klimatycznych kafejek i pubów, w których nawet zwykły kufel piwa smakuje naprawdę wyjątkowo.  

Nad brzegami Wisły
Dużą atrakcję Torunia stanowi jego położenie – rzeka Wisła otula Stare Miasto niczym welon twarz panny młodej. Na brzegu od strony Starówki znajduje się, ciągnący się na całej długości murów miejskich, Bulwar Filadelfijski. Jest to, po pierwsze, świetne miejsce, gdzie można odprężyć się wśród gwarnych ogródków piwnych czy przysiąść na ławce lub schodach tuż nad samą rzeką. Po drugie, z Bulwaru roztacza się ładny widok na przeciwległy brzeg Wisły, czyli na porośniętą lasem wyspę – Kępę Bazarową, która teraz stanowi rezerwat przyrody. W XVI i XVII wieku była zaś miejscem osadzania wypędzonych z miasta nierządnic, które ze słomianym wieńcem na głowie sadzano na osłach tyłem do kierunku jazdy i po opłaceniu myta przepędzono mostem na Kępę. Odtąd nazywa się ją też Małpim Gajem. Teraz na drugą stronę rzeki można przeprawić się promem bądź przejść niezwykle urokliwym żelaznym mostem Piłsudskiego.

Najwspanialszy widok na zespół staromiejskich zabytków rozciąga się właśnie z przeciwległego brzegu Wisły. Jest to jedna z najpiękniejszych i najbardziej znanych panoram miasta, która od lat zachwyca malarzy i literatów. Widok urzeka strzelistością wież oraz czerwonością dachów i baszt. Dech w piersiach zapiera szczególnie panorama widziana wieczorem, gdy budynki są pięknie iluminowane. W celu ułatwienia podziwiania  tego wspaniałego widoku zbudowano tam taras widokowy.       

Święto Piernika
Nad całym miastem unosi się zatem duch gotyckiej przeszłości. Duch pachnący teraz miejskimi smakołykami. I może pierniki toruńskie to oklepany temat, ale naprawdę wejście do jednego z kilkudziesięciu sklepów, wyposażonego po brzegi tylko w te specjały, należy do przyjemniejszych punktów pobytu w Toruniu. Do ciekawszych imprez organizowanych w mieście zaliczyć można zaś Święto Piernika. W trakcie imprezy można m.in. wymłócić zboże, zrobić mąkę na piernik, samodzielnie przygotować formę i ciasto. Odbywają się tu wówczas liczne pokazy, prezentacje i konkursy. Święto Piernika jest współczesną kontynuacją Piernikowych Zabaw. Co roku przeprowadzane jest pod innym hasłem przewodnim, zawsze jednak jest miejsce na Piernikowe Warsztaty. Uczestnicy Święta, pod bacznym okiem doświadczonych piernikarzy, mają unikalną w skali światowej możliwość wygniatania pierników figuralnych w autentycznych piernikarskich formach, z prawdziwego, dojrzewającego piernikowego ciasta. Stare piernikarskie podanie mówi, że jeżeli piernikarzowi rodzi się córka, zaczyna już zagniatać piernikowe ciasto, aby zdążyło dojrzeć do czasu jej wesela.

Wśród amatorów toruńskich specjałów był i Fryderyk Chopin, którego relacja z pobytu w Toruniu stanowi dobrą puentę naszej wycieczki: „największą impresję, czyli alians wrażenie, pierniki na mnie uczyniły. Widziałem ja, prawda, i całą fortyfikację ze wszystkich stron miasta (...), widziałem sławną machinę do przenoszenia piasku z jednego miejsca na drugie (...), prócz tego kościoły gotyckiej budowy (...). Widziałem wieżę pochyłą, ratusz sławny (...). To wszystko jednak nie przechodzi pierników, oj, pierników, z których jeden posłałem do Warszawy”.