Dossier:

Data urodzenia: 27 grudnia 1984 r.

Miejsce urodzenia: Gdynia

Zajęcie: piłkarz ręczny

Największe sukcesy: srebrny medalista mistrzostw świata w 2007 r., mistrz Polski oraz zdobywca Pucharu Polski 2009 i 2010 r.

Pseudonim: Siwy

Strona: www.mateuszjachlewski.pl

 

Mierzy 185 cm i waży 90 kg. Jest reprezentantem Polski w piłce ręcznej; obecnie broni barw Vive Targi Kielce. Gra na pozycji lewoskrzydłowego ze swoim szczęśliwym numerem 15 w klubie i „piątką” w reprezentacji. W ekstraklasie zadebiutował w 2003 roku, a już trzy lata później reprezentował nasz kraj w koszulce z orłem na piersi. Zawodowym sportowcem chciał zostać od najmłodszych lat, a dziś jest jednym z najlepszych i najpopularniejszych polskich piłkarzy ręcznych. 

Początek kariery

Młody Mateusz był bardzo aktywnym dzieckiem. Jak to się stało, że został szczypiornistą? „Tata zaprowadził mnie do kolegi, który pracował w szkole sportowej o profilu piłki ręcznej. Wcześniej  próbowałem swoich sił w koszykówce i tenisie stołowym, a każdą wolną chwilę spędzałem na podwórku, grając w piłkę nożną” – mówi piłkarz. Zawodnik zrozumiał, że jego powołaniem jest szczypiorniak, właśnie gdy trafił do Szkoły Mistrzostwa Sportowego w Gdańsku. „Sukces to drabina, po której nie sposób wspiąć się z rękami w kieszeniach” – to maksyma, która przyświecała Mateuszowi Jachlewskiemu od najmłodszych lat. Dzięki ciężkiej pracy udało mu się wejść na sam szczyt.

Swoją karierę rozpoczynał we wspomnianej SMS Gdańsk, z której trafił do AZS Gdańsk. Od 2006 roku reprezentuje klub Vive Targi Kielce, gdzie szybko stał się jedną z głównych postaci. „Siwy”, jak nazywają go koledzy z drużyny, pochodzi z wysportowanej rodziny. Jego mama trenowała koszykówkę, a tata, podobnie jak Mateusz, piłkę ręczną. Również sam sportowiec dostrzega ich wkład w swój sukces. „To, gdzie się dzisiaj znajduję, w największym stopniu zawdzięczam moim rodzicom, którzy pchnęli mnie w kierunku piłki ręcznej. Ponadto, bardzo wiele nauczył mnie mój pierwszy trener, Jan Prześlakiewicz”.

Sukcesy i wielka kariera

Piłka ręczna należy dziś do jednej z najpopularniejszych dyscyplin sportowych w Polsce. Zawdzięcza to przede wszystkim sukcesom osiąganym przez polskich szczypiornistów w ostatnich latach. Dzięki wspaniałym zawodnikom, takim jak Mateusz Jachlewski, bije ona rekordy swojej popularności.

„Siwy” jest jednym z najbardziej utalentowanych piłkarzy ręcznych reprezentacji Polski. W jego akcjach na lewym skrzydle widać niezwykłą szybkość i skuteczność, które charakteryzują zawodnika. W reprezentacji rozegrał już ponad 90 spotkań. Grał we wszystkich meczach Mistrzostw Świata w 2007 roku, kiedy nasi szczypiorniści zdobyli srebrny medal. Jest też najmłodszym polskim szczypiornistą, który pojechał na Igrzyska Olimpijskie do Chin. „To był najważniejszy turniej w moim życiu, czułem się zaszczycony, że mogę reprezentować Polskę na igrzyskach” – przyznaje z dumą piłkarz. Właśnie medal olimpijski pozostaje jego największym, niespełnionym jeszcze, sportowym marzeniem. Który moment w tej błyskotliwej karierze okazał się przełomowym? „Myślę, że był to sezon 2005/2006. Grając na środku rozegrania, udało mi się wywalczyć tytuł króla strzelców ligi. Właśnie po tym sezonie dostałem powołanie do reprezentacji” – mówi zawodnik.

Twardy sport

Piłka ręczna to sport kontaktowy. Właśnie dlatego większość klasowych zawodników to ludzie o imponujących warunkach fizycznych. Niżsi zawodnicy muszą nadrabiać sprytem i szybkością, by zniwelować siłową przewagę swoich rywali. Na szczęście Mateusz Jachlewski nie należy do ułomków. Na parkietach, podczas ciągłego kontaktu, często zdarzają się prowokacje i zagrania nie fair. „Takie rzeczy się zdarzają. Nie wszyscy zawodnicy pałają do siebie sympatią, więc grając przeciwko sobie często dochodzi między nimi do mocniejszych starć. Skrzydłowi mają tego kontaktu z przeciwnikiem najmniej. Najczęściej zdarza się to obrotowym, bo na tej pozycji kontakt z przeciwnikiem jest permanentny” – mówi Mateusz.

Piłka ręczna to nie gra dla mazgajów. Bywa, że zawodnik „wpada” na czyjś łokieć lub pięść, czemu towarzyszą stłuczenia i kontuzje. Jednak to, co przydarzyło się innej gwieździe reprezentacji Polski, Karlowi Bieleckiemu, wstrząsnęło całym sportowym światem. Zawodnik w starciu z innym piłkarzem stracił oko. „Dla mnie ta cała sytuacja była przerażająca. Karola znam już parę lat, na boisku nie raz graliśmy obok siebie i nie mogłem uwierzyć w to, co mu się przytrafiło. To był ogromny szok dla wszystkich zawodników. Na szczęście Karol pokazał ogromną siłę charakteru i gra dalej. Należy mu się za to wielki szacunek” – komentuje Mateusz. 

Nie samym sportem człowiek żyje

Chociaż Mateusz Jachlewski pierwsze pieniądze w swoim życiu zarobił na boisku, zdaje sobie sprawę z tego, że kariera sportowca nie trwa wiecznie. Właśnie dlatego studiuje wychowanie fizyczne na Wszechnicy Świętokrzyskiej. To jednak nie jedyne wysiłki, jakie czyni w celu zapewnienia sobie bezpiecznej przyszłości. „Po głowie chodzi mi wiele pomysłów, ale na razie nie chciałbym rozmawiać o szczegółach. Mam świadomość tego, że kariera sportowca jest krótka i obarczona sporym ryzykiem. Dlatego już teraz powoli przygotowuję się do tego, co będę robił i jak będzie wyglądało moje życie za 10 lat. W realizacji tych planów pomaga mi profesjonalna agencja Sport Idea i menedżer, z którym współpracuję od ponad roku” – mówi sportowiec.

Wolny czas Mateusz Jachlewski najchętniej spędza w domu z żoną. Dla relaksu lubi oglądać filmy i grać na konsoli. Zdarza mu się również gotować. Chociaż, jak sam przyznaje, lepiej w kuchni radzi sobie żona. Jego popisowe danie to sushi. Piłkarz przepada za kuchnią włoską i chińską, ale jego ulubiona potrawa to żurek żony. Dość wyraźnie wyłania nam się obraz domatora. „Chciałbym spędzać więcej czasu w domu, ale droga, jaką wybrałem, oznacza ciągłe wyjazdy” – mówi. Twierdzi, że nie musiał niczego poświęcić, aby osiągnąć sukces. „Zabrałem z rodzinnego miasta żonę, wtedy jeszcze dziewczynę, i to ona musiała się poświęcić dla mnie, za co zawsze będę jej dziękował” – przyznaje sportowiec. Gdyby nie został szczypiornistą, byłby architektem, a kiedy skończy karierę, chce mieć swój własny biznes.

Przykład Mateusza pokazuje, że sukces zwykle wynika z nastawienia na niego i przyjęcia aktywnej postawy wobec życia. Po zakończeniu kariery piłkarz na pewno nie osiądzie na laurach, wspominając dawne sukcesy. Ma już plany na przyszłość i zamierza je realizować. Nam pozostaje tylko życzyć mu jeszcze więcej zwycięstw, zwłaszcza tych, osiąganych z reprezentacją, gdyż one ucieszą nas wszystkich najbardziej.