Paryż uważany jest za symbol miłości. Jest miejscem pielgrzymek wszystkich zakochanych.  Gdzie miłość – tam i Wieża Eiffla w tle. Natomiast, jak wszystkie miasta na świecie, stolica Francji ma również swoją ciemną stronę. Jednak takich obrazów w kinie jest znacznie mniej, ponieważ ludzie na całym świecie wolą wizję Paryża romantycznego, który jest spełnieniem ich marzeń. 

Na tytuł filmowego przewodnika po stolicy Francji w zupełności może liczyć „Zakochany Paryż” (Paris, je t’aime), który oprowadza widzów po dzielnicach miasta i pokazuje różne aspekty miłości. Film powstał z niezależnych od siebie historii kilkunastu reżyserów. Każdy z nich ukazuje własną wizję miłości oraz Paryża. Poznajemy na przykład dzielnicę Montmartre z wielką Bazyliką Sacre Coeur w tle. Z tej części zapamiętamy nie tylko sam pejzaż okolicy, ale też to, jak trudno jest znaleźć tam miejsce do zaparkowania. Film ukazuje nie tylko sam obraz francuskiej stolicy, ale też uczy nas paryskiej mentalności, nawet jeśli wiele z przedstawionych historii jest przesiąkniętych fikcją.

Po wzgórzu Montmartre oprowadza nas również, chyba wszystkim znana, Amelia (Le fabuleux destin d’Amelie Poulain), która pracuje w kafejce Des 2 Moulins w tej części miasta, a monotonię jej życia przerywają gry i podchody z ukochanym-nieznajomym.

Ameryka też lubi Paryż

Nie tylko Francuzi umieszczają akcję swoich filmów w Paryżu. Nie brakuje obrazów produkcji amerykańskiej, ukazujących magię tego miasta. Jednym z nich jest wielokrotnie nagradzany musical „Moulin Rouge”. Ukazuje zaczarowany obraz Paryża, a raczej jego jeden zakątek, jakim jest chyba najbardziej rozpoznawalny kabaret. Choć film jest czysto rozrywkowy, dzięki niemu mamy okazję poznać zarys historii tego miejsca oraz postaci Henriego de Toulouse-Lautreca, francuskiego mistrza plakatu (w filmie jest jednym z głównych bohaterów).

Inną produkcją amerykańską jest komedia romantyczna „Francuski pocałunek” (French kiss), w którym Kate (Meg Ryan) leci do Paryża, aby odzyskać swojego narzeczonego. W tym przypadku uroki miasta nie sprzyjają bohaterce, która skupiona na jednym celu, ignoruje wszystko, co ją otacza. Dopiero wyjeżdżając pociągiem na Lazurowe Wybrzeże, z uwagą i zachwytem przygląda się Wieży Eiffla.

Paryż jednak nie jest wykorzystywany tylko jako scena dla miłości. Tak jak np. w przypadku „Uprowadzonej” (Taken), miastem zawładnęła akcja i sensacja. W filmie tym nie pojawiają się już ani Wieża Eiffla, ani Champs Élysées. Tutaj widzimy ciemne obrazy Paryża z prostytucją i agresją w tle.

Czar prysł

Jak widać, najbardziej romantyczne miejsca potrafią nieść ze sobą jakąś mroczną tajemnicę. Film „Nienawiść” (La Haine) jest tego przykładem. Co prawda, akcja filmu rozgrywa się na przedmieściach, jednak są one ściśle związane z samą stolicą. Historia ukazuje dwadzieścia cztery godziny z życia trzech młodych imigrantów. Film jest czarno-biały. Może po to, by oddać nastrój rzeczywistości, która wcale nie jest kolorowa. Reżyser swoim filmem nawiązuje do autentycznych wydarzeń z czasów zamieszek rozgrywających się na przedmieściach Paryża w latach 90. ubiegłego wieku. Warto obejrzeć ten film, aby ujrzeć i zrozumieć, jak bardzo różni się powszechnie znany romantyczny Paryż od przedmieść z nim graniczących, na które – wydaje się – miłość już nie dopływa…

Polecamy

Dla tych, którzy lubią „paryskie filmy”: „Pan Ibrahim i kwiaty Koranu” (Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran) ukazujący lata 60. XX wieku w Paryżu, musical „Piosenki o miłości” (Les chansons d’amour), komedia romantyczna fantasy „Angela-A”, oraz komediodramat „Niebo nad Paryżem” (Paris) z pięknymi panoramami miasta.