„ Nie znoszę footballu. Dwudziestu dwóch facetów uganiających się za piłką? Może to dlatego, że jestem, jak to mówią, asportowa. Ostatni finał Ligii Mistrzów leciał w telewizji równolegle z «You Can Dance». Rozegrałam z moim chłopakiem bitwę o telewizor. Skończyło się na tym, że pobiegł do kolegi 5 minut przez rozpoczęciem meczu. Nie ma co ukrywać – różnimy się. Damian kocha piłkę, ja taniec. To kwestia hormonów” – wyznaje Alicja z okolic Bydgoszczy.
W naszym społeczeństwie istnieje niepisany podział dyscyplin sportowych na męskie i żeńskie. Boks, piłka nożna i koszykówka należą do tej pierwszej, siatkówka do drugiej. Dlaczego? Oczywiście żaden z kryteriów stanowiących o przynależności do danej grupy nie jest dokładnie określony. Jednak należy zwrócić uwagę, że sporty, które przypisujemy mężczyznom, wymagają kontaktu fizycznego i agresji. Kobiece zaś unikają brutalności. Pewnie wynika to także z naszej natury, z historii i kultury. W starożytności to mężczyźni byli gladiatorami, rywalizowali w olimpiadach, walczyli ze sobą fizycznie. Te sporty dostarczały także dużej dawki emocji, podnosiły obserwującym poziom adrenaliny.
„Jestem nietypowa, uwielbiam futbol. Konkretniej to emocje, które wyzwala. Zaznaczam, że jestem kibicem, nie graczem. Gdy oglądam mecz, czuję narastające napięcie. Najbardziej lubię dogrywki, finały, mecze o wielką stawkę. Doza dramatyczności na końcu – to jest to!” – mówi Joanna z Krakowa. Mieszka w akademiku. Wszelkie rozgrywki ogląda w sali telewizyjnej lub w jakiś klubach. „Zwykle jestem jedyną kobietą wśród kibicujących. Nie wiem właściwie, dlaczego. Niewiele kobiet lubi się bać” – ciągnie 22-latka.

O jeden krzyk za daleko
„Nie znoszę reakcji facetów oglądających mecze. Strasznie się ekscytują, krzyczą, ba! Nawet płaczą, jeśli ich drużyna przegra. Gdy jest mecz, to choćby nie wiadomo co się działo, świat nie istnieje. Piwo, chipsy, telewizor, koledzy, klub i na tym świat się kończy. Futbol nie może być religią, a tak jest przez nich traktowany. Nie znoszę tego typu rywalizacji. Mój tata nie jest fanem piłki nożnej – jak widać, można się obejść bez tego” – mówi Monika. Zapytana o piłkę nożną bardzo się irytuje. Nie lubi o tym rozmawiać.
Futbol kojarzony jest z kibicami zdolnymi do największych poświęceń. Flagi klubów wywieszane przed meczami, pomalowane twarze, klubowe koszulki, peruki, trąbki i śpiewy – wszystko, aby zamanifestować swoją pasję. Jednak nie możemy zapominać o pseudokibicach. Palenie flag, walki, „ustawki” pomiędzy poszczególnymi kibicami. Zdewastowane stadiony i łysi dresiarze – to także nierozerwalnie łączy się z piłką nożną. Wzmaga naszą niechęć do tego sportu. Strach o synów i mężów jadących na mecz, którzy mogą przecież zostać pobici za posiadanie szalika.

Uciecha dla oka
Są jednak kobiety, które lubią piłkę nożną. Stadion piłkarski to miejsce, gdzie poziom testosteronu wynosi ok. 99,9%. Wiele kobiet wybiera się na nie ze względu na… przystojnych piłkarzy. Wystarczy wspomnieć o Cristianie Ronaldzie, Davidzie Beckhamie czy naszym polskim Radosławie Majdanie. Żona Davida – Victoria, znana bardziej jako Posh Spice – gdy tylko może, towarzyszy mężowi w trakcie meczy.
„Kocham piłkarzy! Są tacy przystojni. Podnieca mnie męska rywalizacja, zaangażowanie, walka. Stadiony okupowane są przez mężczyzn wpatrzonych w boisko. Wierz mi lub nie, ale jeśli zauważą obok siebie kobietę, to piłka przestaje być aż tak ważna. Często chodzę na mecze, jednak muszę się przyznać, że do tej pory nie wiem, czy jest spalony” – śmieje się Wiolka – 29-latka z Myślenic.